02-01-07

Nummer 666

Michel Fugain met Une belle histoire - 1972

Franse zanger die internationale bekendheid geniet o.a. met het nummer 'Une Belle Histoire'. Niet alleen als zanger staat hij zijn mannetje, maar ook als componist voor andere Franse artiesten verdient hij zijn sporen in de Franse muziekgeschiedenis. Hij schreef voor artiesten als Dalida en Hugues Aufray.

Michel Fugain wordt op 12 mei 1942 geboren in Grenoble. Zijn vader Pierre, arts, aktief in de resistence (het verzet) zit dan in de gevangenis. Michel, geen uitblinker op de middelbare school, besluit ook medicijnen te gaan studeren.

Maar als hij 21 is, stopt hij ermee en vertrekt, samen met zijn gitaar, naar Parijs, waar hij droomt van een carrière als filmacteur. Hij raakt bevriend met Michel Sardou en schrijft een viertal liedjes voor hem voor het beroemde Franse platenlabel Barclay.
 
Dan gaat zijn carrière al snel een andere richting op, hij wordt ontdekt als componist en maakt chansons voor o.a Dalida, Hugues Aufray, Hervé Vilard en later ook voor Marie Lafôret, via wiens producer hij in 1966 zijn eerste platencontract krijgt. 

Zijn eerste hit: “Je n’aurai pas le temps” (If I only had time), scoort hij in 1967. Ook schrijft hij de openingshymne voor de Olympische winterspelen van 1968 in zijn geboortestad Grenoble en in 1969 bereikt hij de absolute top, het mekka voor elke artiest, L’Olympia Paris.En dan stopt hij, want hoger kan niet (maar wel anders). 

In ’72 begint hij met voorbereidingen voor “Le Big Bazar”. In deze groep van 11 enthousiaste artiesten vindt hij ook zijn grote liefde, Stéphanie, met wie hij trouwt en met wie hij nog steeds heel gelukkig getrouwd is. Waar vind je dat nog in de artiestenwereld? Ze krijgen 2 dochters en een zoon. Ook zijn Big Bazar stijgt tot de top en weer stopt hij op het hoogtepunt.
 
Samen met een nieuwe groep “La compagnie Michel Fugain” organiseert hij in ‘77 in Le Havre een geweldig volksfeest met muziek, dans en spektakel, “Juin dans les rues”, waaraan 800 mensen uit die stad meedoen voor 50.000 bezoekers. Met La Compagnie treedt hij nog 2 jaar op, voor het eerst ook in Nederland. 

In ’79 is hij het weer zat en besluit in Nice een studio-school te openen, omdat hij vindt dat aankomend talent te veel voor de leeuwen gegooid wordt door de tv en de commercie. Ook hiermee stopt hij in 1982 en gaat naar de States om “bij te tanken”.
 
Geldgebrek noopt hem terug te keren naar Frankrijk, waar hij als soloartiest nog steeds zeer populair is.
Hij heeft sindsdien om de paar jaar nieuwe cd’s uitgebracht, de voorlaatste in 2001.
 
Dan gebeurt er iets vreselijks; zijn 2e dochter, Laurette, wordt ernstig ziek en overlijdt in mei 2002 aan een agressieve vorm van leukemie. Michel, als familiebeest, is de wanhoop nabij en zet geen stap meer in het theater of tv-studio. Zijn pen lijkt opgedroogd. Maar zijn “betere” wederhelft, Stéphanie, helpt hem door deze moeilijke periode heen.
 
Begin december 2004 verschijnt de nieuwe cd C’est Pas De L’amour, Mais C’est Tout Comme. En in februari 2005 volgt een gelijknamige longbox met 3 cd’s, waarin de hele carrière is samengeperst. Ook start hij in de loop van 2005 weer met optredens en eind 2005 volgt een nieuw avontuur voor Michel; een show met jonge artiesten met de veelzeggende titel: "Attention, Mesdames Et Messieurs" in Les folies bergere te Parijs. 

03:54 Gepost door Kurt in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.