10-12-06

Nummer 793

Eric Clapton met Let it grow - 1974

Invloedrijke Britse zanger/gitarist met de bijnaam Slowhand die in de jaren '60 deel uitmaakt van succesvolle bands als de Yardbirds, Cream, Bluesbreakers, Blind Faith en Derek & The Dominoes. Eric Clapton maakt in 1973 een uiterst succesvolle comeback als solo-artiest. Grote hits van Clapton zijn 'I Shot The Sheriff', 'Forever Man', 'Wonderful Tonight' en 'Layla'. 'Tears In Heaven' gaat over zijn zoontje Conner die op 20 maart 1991 overlijdt.

Om de muzikale verrichtingen van Eric Clapton (Eric Patrick Clapp, 1945) kort en bondig te beschrijven is net zo moeilijk als de bijbel in één regel samen te vatten. Hoewel, voor een aantal fans is het wel duidelijk: Clapton is God. Deze leus wordt althans in graffiti het meest gesignaleerd eind jaren ’60 in Londen en Parijs. Clapton heeft inmiddels al in diverse bands gespeeld - The Roosters, The Yardbirds en John Mayall’s Bluesbreakers - wanneer hij op 21-jarige leeftijd Cream opricht met zanger/bassist Jack Bruce en drummer Ginger Baker. 

Cream blijft slechts 2,5 jaar bij elkaar, maar laat in muzikaal opzicht een enorme indruk achter met hits als 'Sunshine Of Your Love', 'Crossroads' en 'White Room'. Vooral de live-optredens zijn befaamd om hun uitputtend lange improvisaties. Cream brengt in deze korte periode vier albums uit die millionsellers zijn: Fresh Cream, Disreali Gears, Wheels Of Fire en de afscheidsplaat Goodbye. Vooral Clapton heeft het gevoel in muzikaal opzicht niet verder te kunnen. Op 26 november 1968 wordt er een afscheidsconcert gegeven in Royal Albert Hall in Londen. 

Kort daarna richt Eric samen met Steve Winwood – die zijn band Traffic opgeeft – Blind Faith op. Ondanks het grote succes van hun debuutplaat Blind Faith (1968) met de bekende single 'Presence Of The Lord' stopt ook deze band. Clapton speelt dan als begeleider in twee bands: voor korte tijd in John Lennons Plastic Ono Band in 1969 en met de southern soul-rock revue van Delaney and Bonnie. Laatstegenoemde is ook prominent aanwezig op het solodebuut in 1970 van de gitaargod dat zijn eigen naam draagt: Eric Clapton. Maar het publiek verwacht gitaargeweld en geen ingetogen nummers zoals 'After Midnight' van JJ Cale en de plaat is niet erg succesvol. 

Clapton besluit om nog een keer een band op te richten: Derek & the Dominos, dit keer met slide-gitarist Duane Allman van de Allman Brothers Band. De muzikale interactie tussen twee gitaarvirtuozen komt het beste tot uitdrukking op het album Layla And Other Assorted Love Songs (1970) dat als een klassiek rock(dubbel)album bekend staat. Clapton neemt tijdens deze opnameperiode flink wat heroïne tot zich. Wellicht ook om de frustratie over zijn onbeantwoorde liefde van Patti Boyd - dan nog echtgenote van George Harrison - weg te stoppen. (Uiteindelijk trouwt hij haar in 1979. De twee scheiden weer in 1988.) Een aantal zware jaren volgen. Clapton is verslaafd aan drugs en alcohol en veel vrienden uit de muziekindrustrie proberen hem uit deze roes te halen. 

In 1974 maakt Clapton zijn comeback met het album Ocean Boulevard met daarop één van zijn grootste wereldhits: een cover van Bob Marleys 'I Shot The Sherrif'. Toch blijken de zware jaren een stempel te drukken op Claptons stijl van gitaarspelen en composities; hij is wat rustiger geworden. Bovendien manifesteert hij zich meer als zanger dan als gitarist op platen als Just One Night (1980), August (1986) en Journeyman (1989). In maart 1991 krijgt Clapton weer een enorme slag te verwerken wanneer zijn 4-jarige zoontje Conor door een val uit een openstaand raam overlijdt. Het aangrijpende nummer 'Tears In Heaven' gaat over dit verdriet. 

In 1994 is er een bijzonder concert van Clapton tijdens MTV’s Unplugged en het album levert hem een nieuwe generatie fans op. Unplugged laat goed horen wat voor muzikale ontwikkeling Clapton heeft meegemaakt en hij ontvangt maar liefst zes Grammy Awards voor dit album. In 1996 scoort hij nog een hit met 'Change The World' van de soundtrack van de film Phenomenon. Reptile uit 2001 is het laatste studio-album van Eric Clapton voor een lange tijd. In 2004 verschijnt Me and Mr. Johnson, een muzikaal eerbetoon aan blues zanger/gitarist Robert Johnson. In die periode neemt hij ook een aantal eigen nummers op die een jaar later verschijnen op Back Home.

Geen muziekclip voorradig

01:17 Gepost door Kurt in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.